8
Στη νέα μεθόριο πρωτόζωο
λαβώνεσαι
απ’την αυθυπαρξία κι απ’το σέλας
να βυθομετράς το θάνατο
στο γνεύσιο
η σάρκα σου
γυαλί απέραστο κατά εξάδες
δάσος τα πετρένια οστά
σχίζουν σε βέργες τον άνεμο
μα η ρίζα έγκυα οδοιπορεί
σα θειάφι
12
Να ενεδρεύεις το τρίξιμο του ήλιου
το μέγιστο μόλυβδο
ασύμμετρος να οδομαχείς
λογισμέ μου αρχάγγελε
όταν οι ορδές είναι κιόλας
μες στην πόλη
με πράσινη εξάρτυση λεηλασίας
όταν πυρίμαχος ορθοστατεί ο
παιδεμός
κι ο λίθος έγκαυμα
24
Για το αν ήξερα της
περιδίνησης τον πρόγονο
να μου
λεγε για τη γενιά μου
διότι η επερώτηση για τη γενιά μου
στους
απορρώγες φύεται
με των
άστρων τις προνύμφες
κυρίως για τον επίμονο
επιτάφιο που μέσα μου
περιπολεί
όπως φτερό κήτους
διότι
νωπό από πατρώα πάχνη το όραμα
καταφεύγει εντός διωκόμενο
ένα νεόπλασμα
κυρίως για την έκθετη ευθύνη
πιο
πολύ για της ευθύνης την ύπαρξη
ας ήτανε ένα χειρουργείο σε όργιο
ας
ήτανε μια εκτομή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου