-Οι γενικές απεργίες διαμαρτυρίας
δεν συγκινούν πλέον κανέναν, ούτε εκείνους που λαμβάνουν μέρος σε αυτές, ούτε
εκείνους εναντίον των οποίων στρέφονται.Εάν η αστυνομία απλώς διέθετε την ευφυΐα
να μην γίνεται προκλητική, θα περνούσαν όπως κάθε δημόσια εορτή.Θα πρέπει να
αναζητηθεί κάτι άλλο.Προτείνουμε μια ιδέα: την κατάληψη των εργοστασίων.
-Όταν ο Ντ ’ Αραγκόνα
[γραμματέας της CGL] και ο
Τζιολίτι επινόησαν την φάρσα του εργατικού ελέγχου με την συναίνεση του
Σοσιαλιστικού Κόμματος , το οποίο την εποχή εκείνη ήταν επί κομμουνιστική
ηγεσία, προειδοποιήσαμε τους εργάτες να φυλαχτούν από αυτή την ελεεινή
προδοσία.Μόλις όμως η CGL εξέδωσε
την οδηγία να αποχωρήσουν από τα εργοστάσια ,οι εργάτες , οι οποίοι μολονότι
πάντοτε μας καλούσαν και μας υποδέχονταν με ενθουσιασμό και χειροκροτούσαν την
προτροπή μας για αντίσταση με όλα τα μέσα, υπάκουσαν πειθήνια, αν και διέθεταν
ισχυρά στρατιωτικά μέσα για να αντισταθούν.
-Το κίνημα δεν μπορούσε να
διαρκέσει και να θριαμβεύσει χωρίς να διευρυνθεί και να εξαπλωθεί και στις
συγκεκριμένες περιστάσεις δεν μπορούσε να διευρυνθεί χωρίς την υποστήριξη των
ηγετών της CGL και του
Σοσιαλιστικού Κόμματος, το οποίο διέθετε την συντριπτική πλειοψηφία των
οργανωμένων εργατών.
Τόσο η Συνομοσπονδία όσο
και το Σοσιαλιστικό Κόμμα [συμπεριλαμβανομένων και των κομμουνιστών]
συντάχθηκαν κατά του κινήματος και όλα τέλειωσαν με την νίκη των αφεντικών.
-Οι μάζες ήταν μαζί μας,
μας καλούσαν στα εργοστάσια να μιλήσουμε, να ενθαρρύνουμε και να συμβουλεύσουμε
τους εργάτες και θα έπρεπε να βρισκόμαστε ταυτοχρόνως σε χίλια-δυο μέρη για να
ικανοποιήσουμε όλες τις προσκλήσεις τους.Όπου και αν πηγαίναμε, χειροκροτούσαν
τις ομιλίες των αναρχικών, ενώ οι ρεφορμιστές είτε έπρεπε να αποχωρήσουν , είτε
ήταν άφαντοι.Οι μάζες ήταν μαζί μας, διότι ήμαστε οι καλύτεροι διερμηνευτές των
ενστίκτων, των αναγκών και των συμφερόντων τους.
*CGL: Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου